Yes we can!!
Sinds oktober 2008 woont Liesyenne bij Auriga, onderdeel van x91s Heerenloo te Dordrecht. Een tijdelijke woonvoorziening omdat Liesyenne niet binnen de groep past vanwege haar (te) hoge IQ en haar complexe gedrag, zodat doorzoeken naar een passende groep noodzakelijk was en nog steeds is.
Bijna een jaar is er voorbij. Een jaar waarin Liesyenne heeft stil gestaan in haar ontwikkeling, niet naar school ging, niet de juiste begeleiding kreeg en alsmaar somberder en opstandiger werd en steeds meer in zichzelf keerde. Het begin leek goed te gaan. Er was een vaste persoonlijke begeleidster, we luisterden naar elkaar en aan de hand van onze gesprekken zochten we samen naar oplossingen. Helaas vertrok haar persoonlijk begeleidster en zat Liesyenne vanaf juni zonderx85met alle gevolgen van dien. Na 4 lange maanden is er eindelijk weer een (tijdelijk) persoonlijk begeleidster en kan de draad weer worden opgepakt waar hij toen stil bleef liggen. Onduidelijkheden, miscommunicaties, gebrek aan aandacht, het frustreerde mij zeer. Menig traan is er over mijn wangen gelopen, maanden heb ik aan slaapgebrek geleden en regelmatig was ik in staat om in mijn auto te stappen en er naartoe te rijden maar realiseerde me dat dit soort acties niet ten goede van Liesyenne zouden komen. Want hoe zou Liesyenne vertrouwen in de groepsleiding kunnen krijgen als ik er geen vertrouwen in heb?
Mailtjes schreef ik aan de lopende band, liet van mezelf horen zonder dat ik gehoord werd en dat is wel het ergste wat me kon overkomen. Ik, die precies weet hoe Liesyenne in elkaar zit en benaderd moet worden, kon mijn frustraties niet kwijt zodat mijn boosheid en frustratie groeide en groeide. Ik voelde me buitengesloten en alleen staan in mijn strijd. xc9xe9n ding was en is maar belangrijk voor mij en dat is dat er goed voor Liesyenne wordt gezorgd en dat zij liefdevol opgevangen en behandeld wordt als ik er niet voor haar ben. Liefde, duidelijkheid en begrip, dxe1t is wat zij x96 en iedereen x96 nodig heeft!
Een paar weken geleden lag ze huilend in mijn armen, we hadden een familieberaad. Samen met Nicole en Liesyenne lag ik op mijn bed terwijl we bespraken aan welke punten er x91gewerktx92 moest worden en hoe we het voor Liesyenne zichtbaar zouden kunnen maken. Liesyenne vroeg zelf om het terug invoeren van ons stoplicht, om regels weer op te gaan hangen zodat ze regelmatig even kon kijken. Op de groep gaat het veel mis doordat groepsleiding onderling een andere visie en aanpak heeft en Liesyenne de duidelijkheid mist die ze zxf3 hard nodig heeft. Toen sprak ze de woorden uit, die als een mes door mijn hart staken; x93Mama, als ik mocht kiezen tussen doorleven of doodgaan, dan ga ik liever dood. Jij bent de enige die me begrijpt en die me lief vindt!x94
Vanuit mijn hart heb ik een mail geschreven, mijn kwetsbaarheid getoond en een aantal zaken aangehaald waarvan ik vond dat het xe9cht niet kon! Dit had voornamelijk temaken met strafmaatregelen die niet in verhouding stonden tot de x91overtredingx92.
Er is over vergaderd en er heeft een goed gesprek plaatsgevonden tussen de groepsleiding onderling. Een gesprek wat duidelijkheid heeft gecrexeberd en hopelijk van grote invloed zal zijn op de aanpak naar alle kinderen! Het strafbeleid is aangepast en er hangen nu afspraken op papier, samen gemaakt met Liesyenne, op de groep. Ik ben er erg blij mee en weet dat dit de sfeer voor iedereen ten goede zal komen.
Wat ik hiermee eigenlijk wil zeggen is, dat als je maar genoeg van je laat horen en met overtuiging je verhaal brengt, uiteraard respectvol, er veranderingen kunnen komen. Opkomen voor je kind en alert blijven is onze taak!
Vanaf morgen gaat Liesyenne naar school, een mijlpaal! Ook hier ben ik uiteindelijk zelf achteraan gegaan, heb de cluster IV indicatie kunnen bespoedigen en heb al een aantal gesprekken gehad op school. Ook de taxi heb ik zelf geregeld..uiteindelijk blijkt het toch de beste weg te zijn om zelf actie te ondernemen i.p.v. afwachten tot een ander (hulpverlening) het doet. Afgelopen woensdag ben ik samen met Liesyenne naar school gegaan voor de kennismaking van Liesyenne met de leerkrachten. Duidelijkheid, structuur en begrip is wat zij mij meegaven als aanpak. MCDD kennen ze, dus ook dat is niets nieuws. Een pak van mijn hart!!! Een gesprek met de consulente van het CCE-team, die ik aangeboden heb, pakken ze met beide handen aan. Ja, het geeft me een goed gevoel dat zij, ondanks hun kennis en ervaring, openstaan voor deskundigen om Liesyenne zo goed mogelijk te begeleiden.
Morgenochtend rijdt Liesyenne voor de eerste keer mee in het busje naar school en zal ik bij school staan om haar op te vangen zodra ze uit de bus stapt. Samen zullen we haar eerste schooldag instappen!
Ik sluit af met dit prachtige nummer, gezongen door Nikki. Wat een tekst, wat een waarheid en wat een kracht put ik hier uit!!
~Liefs Loes~

27 September 2009 at 18:53
Super goed gedaan Loes! Top dat je zo voor je meisje blijft vechten. Ik weet helaas hoe frustrerend het kan zijn om telkens tegen die muur op te lopen en weer de kracht te vinden om te vechten voor je kind. Maar de liefde voor je kind overwint alles!
Hoop dat het zal helpen voor de begeleiding van Liesyenne en dat ze met veel plezier weer naar school zal gaan zodat ze weer kan ontwikkelen.
Toppie!
Groetjes Ellen
27 September 2009 at 19:55
Loes, wat knap dat je iedere keer weer de veerkracht hebt om de dingen zo duidelijk onder woorden te brengen, vooral richting de groepsleiding. Het is moeilijk je steeds weer zo kwetsbaar op te moeten stellen, weet ik uit eigen ervaring van de afgelopen paar jaar. Ons zoontje ( 6.5 ) is afgelopen week begonnen op de Aventurijn van Zonnehuizen. Hier hangt enorm veel vanaf, wanneer het hier niet lukt worden de mogelijkheden zeer beperkt voor hem. Ook bij hem vermoeden ze McDD. De komende drie maanden worden spannend! Maar de openingszin van dit stukje hou ik me voor ogen: Yes, we can!! Bedankt en veel kracht toegewenst. Liefs, Esther
28 September 2009 at 09:04
ik ben bere trots,
op jou, maar ook Liesyenne!!!!!
(en Nicole mag ook niet in het rijtje ontbreken!!!)
28 September 2009 at 19:20
Wauw…. you did it !
Ik wens Liesyenne hxe9xe9l veel succes op school ,wat zal dat haar “levenslust” weer prikkelen en vooral voor zelfrespect kunnen zorgen .
Hoe jammer het ook is dat ze niet gewoon thuis kan wonen ,jij zou natuurlijk nxf3xf3it zoveel tijd en energie kunnen steken in alles dat zo broodnodig is om een menswaardig bestaan mogelijk te maken voor mensen als Liesyenne.
Je bent een kanjer !dikke knuf !
30 September 2009 at 00:18
Geweldig Loes, dat alle energie die je in het gevecht voor Liesyenne hebt gestoken, na alle frustraties van het maar steeds niet gehoord worden enz…, nu toch eindelijk zijn vruchten af werpt!! Ik ben echt blij voor jou en ook voor Liesyenne!!! En vooral ook hartstikke trots op jullie beiden!!!
Lieve groetjes Mar
30 September 2009 at 16:49
Wat heerlijk om te lezen dat Lies eindelijk weer naar school gaat, maar zo verdrietig dat het zo moet gaan. Een traan liep over mn wang tijdens het lezen van je verhaal, ik voel zo met je mee…
Liefs As
30 September 2009 at 19:02
Fantastisch!!!
1 October 2009 at 20:50
You’ve got them girly…. keep it!
Knufxxx
5 October 2009 at 12:15
Hoe is de eerste schooldag vergaan?