Het jaar 2009 loopt ten einde en ik kijk nog even terug op alles wat er zich heeft afgespeeld rondom Liesyenne. Het was een zwaar jaar, zowel voor haar als voor mij en niet te vergeten Nicole die ook dit jaar weer veel heeft moeten aanzien zonder bij machte te zijn er ook maar iets aan te kunnen veranderen.

Een jaar waarin Liesyenne veel zorg tekort is gekomen maar ook een jaar waarin ik van me heb laten horen. Een jaar van wantrouwen, boosheid, frustratie maar vooral verdriet. Toe moeten kijken hoe anderen voor haar zorgden op een manier die geen enkel ouder voor zijn kind wenst.

Na diverse paden bewandelt te hebben (groepsleiding, groepshoofd en woonmanager) nam ik kort geleden de x91rijkswegx92 en schreef een mail naar de regiomanager. Een mail die er niet om loog! Dit deed ik n.a.v. een schrijven betreffende een komende kwalititeitsmeting binnen Kwadrant Auriga. De Benchmark resultaten van 2006 had ik toen al uitgebreid gelezen op het internet.

Na mijn mail werd ik uitgenodigd voor een gesprek met de regiomanager en de woonmanager en werd ik gehoord. Naast dat ik gehoord werd, werd ik vooral begrepen en kreeg ik erkenning. Er zijn duidelijke afspraken gemaakt en ik verwacht dat 2010 beter zal beginnen als dat heel 2009 geweest is. Een plan van aanpak zal er komen waarin ik, samen met de persoonlijk begeleidster van Liesyenne, aan tafel zal gaan zitten om onze kennis te delen. We hebben in ieder geval al eenzelfde kijk op zaken dus wat dat betreft heb ik er goede hoop op. Verder zal ik maandelijks gebeld gaan worden door de woonmanager en zal hij mij (ten overvloede) op de hoogte gaan houden van wat er speelt rondom Liesyenne. x93Om vertrouwen terug te winnen zal gexefnvesteerd moeten wordenx94, waren de heldere woorden van de regiomanager en daar ben ik het helemaal mee eens.

Achteraf bekeken had ik deze stap al veel eerder moeten zetten. Alleenx85.Aan achteraf heb je niets..

Achterom kijken heeft geen zin, vooruit kijken net zo min, maar laten we het NU goed gaan doen!

Ik wens jullie een kerst vol vrede
en een jaar zonder verdriet of tegenslag.
Mogen de dagen, weken, maanden
gevuld zijn met liefde en een lach.

Dat vrede jullie deel mag zijn
voorspoed, liefde, harmonie
mogen uren, dagen, maanden
worden tot een symfonie

~Siobhan~

~Liefs Loes~

Beschermen wij onze kinderen wel goed genoeg?

Deze zin trok mijn aandacht en sluit volledig aan bij mijn gedachten. Hierbij doel ik op wat ik allemaal (heb) moet(en) slikken met betrekking tot de zorg voor Liesyenne en of ik er wel voldoende aan doe en/of gedaan heb om haar te beschermen.

Enerzijds zeg ik ja, want ik heb van me laten horen, al die keren dat ik dat nodig vond. Op een nette en gepaste manier, want dat hoort bij mij.

Anderzijds zeg ik nee, want ik had misschien wat minder in mijn beleefdheid moeten blijven, wat grover in de mond moeten worden en misschien zelfs wel alle gebeurtenissen van de afgelopen 1,5 jaar letterlijk op mijn weblog moeten schrijven.

Txf3ch heb ik ervoor gekozen om dat nixe9t te doen. Immers, hoe gemakkelijk is het om te schrijven hoe zaken, in mijn beleving, goed of niet goed zijn. Wie bepaalt wat goed of niet goed is? Dat hangt uiteindelijk af van de beleving van wederzijdse partijen en is afhankelijk van de emotionele betrokkenheid. Bewust een ander schade berokkenen past niet bij me en ieder woord wat ik schrijf is weloverwogen, zodat anonimiteit word gewaarborgd. (En als dat niet het geval is, dan heb ik toestemming voor publicatie.) Dat is ook de reden dat er geen namen vermeld worden en situaties zoals beschreven op mijn weblog enigszins oppervlakkig blijven. Dat wxe1t ik schrijf berust op waarheid en feitelijkheden. Mijn inhoudelijke frustraties deel ik met mensen om me heen die ik persoonlijk ken.

Er is me gevraagd om mijn vorige blog te verwijderen of aan te passen. Hierover zou ik me beraden. Ik beraad me nog steeds maar ik ben er nog niet uit. Wxe9l kan ik al toezeggen dat ik nooit namen en situaties letterlijk op het internet zal zetten. Die belofte is eenvoudig, simpelweg omdat ik dat al nooit doe. Als ik de conclusie van het CCE team (want daar gaat het om) in mijn eigen woorden in een blog zou schrijven, zou dat hoogst waarschijnlijk minder netjes zijn!

Beschermen wij onze kinderen wel genoeg?

x91Mensjesrechtenx92 begon als een serie van vijf korte films over kinderrechten in Nederland en werd gemaakt om onszelf de vraag te stellen: beschermen wij onze kinderen wel genoeg? Vanwege de respons en maatschappelijke discussie die op gang kwam, naar aanleiding van de films in 2008, werd besloten om een tweede reeks te maken. De filmpjes van x91Mensjesrechtenx92 2009 zullen van 16 tot en met 20 november rond 22.50 op Nederland 2 worden uitgezonden en geplaatst worden op deze site. Er is gekozen voor deze week vanwege het twintigjarig jubileum van het Internationaal Verdrag voor de Rechten van het Kind (IVRK) op 20 november.

Afgelopen zaterdag ontving ik het evaluatieverslag van de consulent van het CCE team. Na een observatieperiode van een aantal weken, puur gericht op hoe er met Liesyenne omgegaan wordt, heeft hij het volgende geconcludeerd.

xb7         Er wordt vaak niet op een eenduidige manier omgegaan met de groepsregels en de individueel gebonden regels van en naar Liesyenne.

xb7         Er wordt vaak niet consequent omgegaan met de regels, afspraken en consequenties van Liesyenne.

xb7         Er zijn bijna geen individuele regels, het is vaak de regel van de groep die centraal staat en is niet afgestemd op de mogelijkheden en beperkingen van Liesyenne.

xb7         Er wordt onvoldoende rekening gehouden met de beperkingen die de diagnose PDDNOS/MCDD met zich meebrengt voor Liesyenne.

Omdat Liesyenne op zoveel vlakken anders functioneert dan de andere jongeren op de groep en zij voor een groot gedeelte wordt geacht mee te gaan in de regels en de normen van de groep, loopt zij bijna voortdurend op haar tenen. Dit heeft tot gevolg dat zij bijna constant wordt overvraagd. Hierdoor zullen de escalaties onvermijdelijk zijn en zonder interventies blijven plaatsvinden. Het is daarom misschien zinvol om via een klinische les voor het team duidelijk te maken welke gevolgen de diagnose PDDNOS/MCDD heeft voor Liesyenne en waar haar beperkingen en mogelijkheden liggen, om zodoende gezamenlijk tot een begeleidingsplan te komen wat op Liesyenne is afgestemd.

Na het lezen van het verslag, wat uiteraard op elk punt uitgebreid uitgelegd is aan de hand van voorbeelden in de praktijk, liepen de tranen over mijn wangen. Eindelijk wordt er benoemd waar ik al een jaar tegenaan loop zonder gehoord te worden.

Dinsdag is er weer een overleg met alle betrokkenen, zodra ik ruimte heb zal ik hierover een nieuw blog schrijven.

~Liefs Loes~

Hoe doet Liesyenne het op school?

Deze vraag heb ik al aantal keren te horen gekregen en heb beloofd er een logje aan te wijden.

De eerste 14 dagen waren vooral wennen aan elkaar en is er eerst een niveaubepaling gedaan. De niveaubepaling wordt getoetst door het doen van werkjes en niet in de vorm van een test. Super dat ze het op deze manier doen, want van testen wordt Liesyenne erg nerveus. Op welk niveau ze functioneert, moet ik nog terug horen.

Liesyenne vind het fijn om weer naar school te gaan en werkt goed. Uiteraard kost het even tijd voor ze begrijpt wat er van haar verwacht word maar als ze het eenmaal begrijpt gaat ze goed aan het werk. De berichten die ik van de juf(fen) krijg en in het heen en weer schriftje lees zijn positief.

Afgelopen weekeinde gaf Liesyenne ook aan dat ze het gezelliger vindt op de groep wat betekent dat ze ook daar hun best doen.

Langzaamaan krijg ik er weer een beetje vertrouwen in! (maar blijf scherp uiteraard)

~Liefs Loes~

Sinds oktober 2008 woont Liesyenne bij Auriga, onderdeel van x91s Heerenloo te Dordrecht. Een tijdelijke woonvoorziening omdat Liesyenne niet binnen de groep past vanwege haar (te) hoge IQ en haar complexe gedrag, zodat doorzoeken naar een passende groep noodzakelijk was en nog steeds is.

Bijna een jaar is er voorbij. Een jaar waarin Liesyenne heeft stil gestaan in haar ontwikkeling, niet naar school ging, niet de juiste begeleiding kreeg en alsmaar somberder en opstandiger werd en steeds meer in zichzelf keerde. Het begin leek goed te gaan. Er was een vaste persoonlijke begeleidster, we luisterden naar elkaar en aan de hand van onze gesprekken zochten we samen naar oplossingen. Helaas vertrok haar persoonlijk begeleidster en zat Liesyenne vanaf juni zonderx85met alle gevolgen van dien. Na 4 lange maanden is er eindelijk weer een (tijdelijk) persoonlijk begeleidster en kan de draad weer worden opgepakt waar hij toen stil bleef liggen. Onduidelijkheden, miscommunicaties, gebrek aan aandacht, het frustreerde mij zeer. Menig traan is er over mijn wangen gelopen, maanden heb ik aan slaapgebrek geleden en regelmatig was ik in staat om in mijn auto te stappen en er naartoe te rijden maar realiseerde me dat dit soort acties niet ten goede van Liesyenne zouden komen. Want hoe zou Liesyenne vertrouwen in de groepsleiding kunnen krijgen als ik er geen vertrouwen in heb?

Mailtjes schreef ik aan de lopende band, liet van mezelf horen zonder dat ik gehoord werd en dat is wel het ergste wat me kon overkomen. Ik, die precies weet hoe Liesyenne in elkaar zit en benaderd moet worden, kon mijn frustraties niet kwijt zodat mijn boosheid en frustratie groeide en groeide. Ik voelde me buitengesloten en alleen staan in mijn strijd. xc9xe9n ding was en is maar belangrijk voor mij en dat is dat er goed voor Liesyenne wordt gezorgd en dat zij liefdevol opgevangen en behandeld wordt als ik er niet voor haar ben. Liefde, duidelijkheid en begrip, dxe1t is wat zij x96 en iedereen x96 nodig heeft!

Een paar weken geleden lag ze huilend in mijn armen, we hadden een familieberaad. Samen met Nicole en Liesyenne lag ik op mijn bed terwijl we bespraken aan welke punten er x91gewerktx92 moest worden en hoe we het voor Liesyenne zichtbaar zouden kunnen maken. Liesyenne vroeg zelf om het terug invoeren van ons stoplicht, om regels weer op te gaan hangen zodat ze regelmatig even kon kijken. Op de groep gaat het veel mis doordat groepsleiding onderling een andere visie en aanpak heeft en Liesyenne de duidelijkheid mist die ze zxf3 hard nodig heeft. Toen sprak ze de woorden uit, die als een mes door mijn hart staken; x93Mama, als ik mocht kiezen tussen doorleven of doodgaan, dan ga ik liever dood. Jij bent de enige die me begrijpt en die me lief vindt!x94

Vanuit mijn hart heb ik een mail geschreven, mijn kwetsbaarheid getoond en een aantal zaken aangehaald waarvan ik vond dat het xe9cht niet kon! Dit had voornamelijk temaken met strafmaatregelen die niet in verhouding stonden tot de x91overtredingx92.

Er is over vergaderd en er heeft een goed gesprek plaatsgevonden tussen de groepsleiding onderling. Een gesprek wat duidelijkheid heeft gecrexeberd en hopelijk van grote invloed zal zijn op de aanpak naar alle kinderen! Het strafbeleid is aangepast en er hangen nu afspraken op papier, samen gemaakt met Liesyenne, op de groep. Ik ben er erg blij mee en weet dat dit de sfeer voor iedereen ten goede zal komen.

Wat ik hiermee eigenlijk wil zeggen is, dat als je maar genoeg van je laat horen en met overtuiging je verhaal brengt, uiteraard respectvol, er veranderingen kunnen komen. Opkomen voor je kind en alert blijven is onze taak!

Vanaf morgen gaat Liesyenne naar school, een mijlpaal! Ook hier ben ik uiteindelijk zelf achteraan gegaan, heb de cluster IV indicatie kunnen bespoedigen en heb al een aantal gesprekken gehad op school. Ook de taxi heb ik zelf geregeld..uiteindelijk blijkt het toch de beste weg te zijn om zelf actie te ondernemen i.p.v. afwachten tot een ander (hulpverlening) het doet. Afgelopen woensdag ben ik samen met Liesyenne naar school gegaan voor de kennismaking van Liesyenne met de leerkrachten. Duidelijkheid, structuur en begrip is wat zij mij meegaven als aanpak. MCDD kennen ze, dus ook dat is niets nieuws. Een pak van mijn hart!!! Een gesprek met de consulente van het CCE-team, die ik aangeboden heb, pakken ze met beide handen aan. Ja, het geeft me een goed gevoel dat zij, ondanks hun kennis en ervaring, openstaan voor deskundigen om Liesyenne zo goed mogelijk te begeleiden.

Morgenochtend rijdt Liesyenne voor de eerste keer mee in het busje naar school en zal ik bij school staan om haar op te vangen zodra ze uit de bus stapt. Samen zullen we haar eerste schooldag instappen!

Ik sluit af met dit prachtige nummer, gezongen door Nikki. Wat een tekst, wat een waarheid en wat een kracht put ik hier uit!!

~Liefs Loes~

Op 1 september jl. is er weer een vergadering geweest. De 3 leden van het CCE-team, de orthopedagoge, mijn contactpersoon van stichting MEE, het hoofd groepsleiding, de woonmanager en ik waren daarbij aanwezig.

Mijn frustratie over Liesyennex92s verblijf en behandeling, vooral tussen half juni en begin september, zijn uitgebreid aan de orde gekomen. Het excuus van de woonmanager dat de vakantieperiode x91lastigx92 zou zijn, werd door het CCE van tafel geveegd. Verantwoordelijkheid, daar draait het om in een x91bedrijfx92 was hun reactie. Ik voelde me zeer gesteund door hun visie op het geheel.

Een observatie van een specialist op het gebied van MCDD bevestigde mijn visie ook nog eens. Vanaf volgende week zal hij twee maal per week een dagdeel gaan observeren en coachen in het x91omgaan met Liesyennex92. Hier zal iedereen bij gebaat zijn.

In de vakantieperiode hebben we natuurlijk niet stilgezeten. Zo zijn er 4 verschillende woonvormen benaderd waar Liesyenne voor aangemeld zal worden.

xb7         ASVZ Sliedrecht

xb7         Ipse De Bruggen Waddinxveen

xb7         Leo Kannerhuis Nijmegen

xb7         De Steiger Dordrecht

Ik heb contact gehad met de Meester Schats school in Rotterdam, binnenkort hoop ik dat Liesyenne daar voor onderwijs terecht zal kunnen. (ze heeft een jaar geen school gehad)

~Liefs Loes~

Vertrouwen

x93Het is belangrijk dat jij Liesyenne laat merken vertrouwen te hebben in de groepsleiding, hierdoor zal zij zich ook beter voelenx94, zei de consulente van het CCE-team. Ik prentte dit goed in mijn hoofd, met de inmenging van het CCE-team had ik er vertrouwen in. Mede door deze afspraak, die ik had gemaakt met de consulente maar ook zeker met  mezelf, probeerde ik x91losx92 te laten. Gaf ik Liesyenne geen moment het gevoel of het idee dat ik het niet met de groepsleiding eens was en hield mijn mond al was het soms verdomd lastig. Dingen waar ik tegen aanliep besprak ik enkel nog door de telefoon en ging er dan vanuit dat het opgelost werd.

Vandaag, en ik zal me proberen netjes uit te drukken, heb ik met verbazing gezien hoe ongelooflijk ongeorganiseerd er gewerkt wordt op de groep. Zondag liet ik Liesyenne achter in haar grijze trainingsbroek (die ze zaterdag ook aangehad had) en haar grijze T-shirt. Vandaag, donderdag dus, haalde ik Liesyenne weer op en had ze dezelfde kleren aan als zondag. Vies en vol vlekken, een vieze bril op haar neus en als was nam ik 3 slipjes, 1 T-shirt met lange mouwen en een korte broek (volgens mij beiden niet gebruikt) mee naar huis.. Een echt x91instellingenkindx92 een term die ik niet graag gebruik, maar wel wil gebruiken in dit verhaal. Onverzorgd en vies zag ze eruit, en dat terwijl ze wel net onder de douche was geweest!

De afgelopen periode zijn er behoorlijk wat zaken geweest waar ik tegen aanliep. Een kleine ongedetailleerde opsomming zal ik hiervan benoemen.

xb7         Liesyenne draagt regelmatig haar bril niet, of hij is van melkglas, als ik haar kom ophalen.

xb7         Liesyenne wast zich x92s morgens niet.

xb7         Haar kamer is vaker een puinhoop dan dat hij opgeruimd is en de vloer is vies. (ik heb zondag zelf nog geveegd en het hoopje vuil lag er nog)

xb7         Liesyenne heeft in april haar eerste ervaring met seksualiteit gehad. ( de groepsleiding zat te praten op een bankje)

xb7         Liesyenne is uit bed gehaald en heeft op het politiebureau gezeten vanwege een bommelding. (dader hxe1d bekend kunnen zijn….)

xb7         Liesyenne krijgt sinds terugkomst uit Curaxe7ao haar haldol ‘s morgens i.p.v ‘s avonds. (zoals afgesproken met de kinderpsych.) Groepsleiding vraagt aan Liesyenne wanneer ze het moet hebben??

xb7         Liesyenne belt regelmatig niet op de vaste dagen.

xb7         Liesyenne kreeg pas 3 weken terug een nieuwe tandenborstel, ze zit er sinds oktober. (nadat ik vroeg om het x91tandenborstelprotocolx92 toen ik het vieze ‘ding’ zag liggen)

Hoe kan het dat ik dat allemaal zie en anderen niet??? Ben ik nou gek of had dit allemaal voorkomen kunnen worden? M.i. wel!!!

Deze simpele dagelijkse zorg schijnt niet te kunnen worden geboden en ik kan niet wachten tot het CCE-team zich weer meldtx85

De flex-werkers zijn het probleem, hoor ik regelmatig maar mag dat een excuus zijn?

Ik ben enorm gefrustreerd!!

~grrrx85Loes~

Zondag a.s. om 14 uur gaan Nicole en ik Liesyenne een geweldige dag met Liesyenne beleven, we gaan naar de show van Anubis en zitten op de eerste rij! Haar hulpen, zoals zij ze gebruikt als geweten in het dagelijks leven, zal zij in levende lijve gaan zien! Iedereen die Liesyenne persoonlijk kent, weet dat met name Nienke en Fabian een grote rol in haar leven spelen. Weet dat ze zichzelf ‘bij de les’ houdt als er dingen dreigen fout te gaan door in dialoog te gaan met of Nienke of Fabian. ‘Haar geweten’ noem ik het zelf omdat het Liesyenne vaak helpt om rustig te worden.

(gedownload door Liesyenne uiteraard)

Zojuist heb ik een mailtje gestuurd naar het Beatrix theather met de vraag of er een mogelijkheid is om in contact te komen met de spelers van Anubis om misschien een ontmoeting te kunnen bewerkstelligen..ik hoop het zo voor haar!!

Overige tips zijn welkom hoor!!!

~Liefs Loes~

Mij een Zorg??

Ik kan me zo ongelofelijk verbazen over de Nederlandse Zorginstellingen. Verbazing, maar vooral frustratie roept het bij me op. Als Zorgverlener heb je een hbo functie te bekleden en moet je dus intelligent zijn ofzo. Nou ben ik een autodidact en heb ik alles wat ik weet en kan, mezelf moeten aanleren. Door vallen en weer opstaan, door confrontaties aan te gaan die ik eigenlijk liever uit de weg was gegaan maar helaasx85soms is die keuze er nou eenmaal niet.

Na het behalen van mijn LEAO b diploma, wilde ik graag ook mijn c niveau behalen, wat destijds gelijk stond aan het MAVO diploma. Helaas, mijn ouders dachten daar anders over en ik moest gaan werken. Met 17 jaar en 3 maanden begon ik in de Zorg, de geriatrie. Na een jaar werd ik ontslagen. Ik had al mijn punten behaald maar ik was te betrokken bij de mensen. Zo kon ik me destijds al enorm ergeren aan de manier waarop men met onze afhankelijke medemens omging. Oude, verwarde mensen die nog goed ter been waren, zaten binnen 14 dagen in een rolstoel met een plankje ervoor zodat ze er niet uit zouden vallen, suf van de medicatie. Wat een onrecht werd deze mensen aangedaan en mijn mening daarover werd niet gewaardeerd. Als heel jong meisje wist ik het al. Al ik later groot zou zijn, zou ik mensen gaan helpen! Het kwam uit mijn hart en nog steeds voel ik het zo! Wat ik doe voor een ander, doe ik uit betrokkenheid, uit mededogen, voel ik compassie en x91werkx92 vanuit mijn hart.

En juist dat stuk mis ik in de gezondheidszorg. Het zorgen voor is niet alleen een baan, er is betrokkenheid bij nodig. Sinds de geboorte van Liesyenne loop ik mee in het x91gezondheids circuitx92 en verbaas me met grote regelmaat over de desinteresse. Het personeel heeft een baan ( op HBO niveau, anders mxe1g je er niet eens werken) en daar lijkt het een beetje bij op te houden. Uitzonderingen daar gelatenx85x85..

Als ik eens zou gaan beschrijven waar ik al tegenaan gelopen ben, misschien doe ik het nog welx85x85x85.Wil jij je verhaal kwijt, ga dan gerust je gang..

~Gnoefx85x85Loes~

Curaxe7ao

Spannend was het, want wanneer gingen we Liesyenne vertellen dat we op vakantie gingen en dan ook nog met haar vader, mijn ex-man? De zin x93dit is een uitzonderingx94, maakte dat ze heel goed begreep dat dit xe9xe9nmalig zou zijn. Nicole nam de leuke x91taakx92 op zich en vertelde Liesyenne 2 dagen voor we weggingen, dat we naar Curaxe7ao zouden gaan. Dat is iets wat Nicole graag doet als er iets leuks te vertellen valt dus ik liet het graag aan haar over. Enthousiast en blij reageerde Liesyenne en samen met Nicole bekeek ze de reisgids. x93Hee mam, er zijn ook dolfijnenx94, zei zex85ze moest eens weten!

De reis verliep soepel. Als laatste gingen we het vliegtuig in om al snel op te stijgen. Wel 10 uur lang zou het duren. Met een eigen dvd-speler voor haar neus bekeek Liesyenne de film Benjamin Button 3 keer. Exe9n keer op normale snelheid, xe9xe9n keer op dubbele snelheid, en daarna nog een keer de scxe8nes die ze het mooist vond. Het enige vervelende tijdens het vliegen was het toiletbezoek, doortrekken durfde ze echt niet te doen. Met de handen op haar oren liet ze die taak aan mij over.

In een warme, zeg maar kleffe  wind, stapten we uit en werden per shuttle naar ons huisje gebracht. Een mooi, groot maar bloedheet huisje. Gelukkig zat er in de slaapkamer airco zodat we de nachten niet badend in het zweet hoefden door te brengen.

Iedere morgen kwamen onze gevleugelde vrienden braaf op de balustrade zitten. Prachtig gekleurde vogels die graag een broodje mee aten.  Helaas zitten er op Curaxe7ao ook duivenx85.en ook daar kun je ze niet raken. (met een schoen ofzo)

Na een x91slow-startx92 bespraken we hoe de dag eruit zou zien. In de ochtend deden we ons culturele uitje, in de middag lagen we meestal op een bedje op het strand, vechtend om een stukje schaduw want het was bloedheet. Van Liesyenne zagen we bijna alleen maar de achterkant, ze was vooral druk met snorkelen. Helemaal geweldig was het, als ik ook ging zwemmen. Ze genoot van mijn schichtige gedrag als de vissen wel erg dichtbij kwamen en kon het niet laten om me daarmee te plagen. Ja, ik vind vissen mooi, maar wel graag in een aquarium en niet tegen me aan!!!

Na een paar dagen gingen we dan naar het Sea Aquarium en na een gesprek met de manager werd besloten dat Liesyenne de x93Encounterx94 mocht doen. Aan de hand van haar gedrag zou worden beoordeelt of ze ook x93De Swimx94 zou mogen doen. Hypernerveus was ze, maar wat luisterde ze goed. Met de Encounter sta je tot halverwege de dijen in het water op een vlonder, mag je de dolfijnen aaien, wordt er heel veel verteld over de dolfijnen, en krijg je ook nog een kusje. Ze deed het supergoed en huilend hoorde ze dat ze de Swim ook mocht doen. Na het weekend, op dinsdag werden we om 8 uur verwachtx85.. Vroeg ja, maar voor Liesyenne een prima tijdstip! (des te korter de stress)

Eindelijk was het dan dinsdag!! Na een rit in de file x96 ja, ook in Curaxe7ao kan dat x96 reden we naar Mambo Beach en meldden ons. Na het invullen van een verklaring dat iedere risico uitsloot voor de Dophine Academy, haalden we onze zwemvliezen en zakten we langzaam het water in. Met de handen gekruist voor de borst, peddelden we naar het platform en x85.kreeg ik al kramp in mijn kuit! Mxe9n, wat doet dat zeer!!! (ik heb er 2 weken plezier van gehad) Liesyenne was zo ontzettend rustig en stil. Geen geluid, geen gegil, geen drukte, alleen maar rust en een totale ontspanning. Ze deed het zo goed!

Na de gebruikelijke x91kunstjesx92 zoals laten zingen, x91handen schuddenx92, een ritje maken, kreeg iedereen een kusje van dolfijn Theresa. De bedoeling is dat de dolfijn, na het kusje, op het fluitje reageert en dan stopt en wegzwemt. Dat ging bij (bijna) iedereen goedx85yep, behalve bij mij. Theresa duwde haar snuit tegen mijn slaap en reageerde niet op het fluitsignaal, ook niet op het tweede, en natuurlijkx85x85ook niet op het derde.. Na de 4^e keer fluiten vertrok ze pas. Ik vond het helemaal geweldig! (en weer janken natuurlijk)

Met dolfijnen zwemmen is voor mij een ervaring geworden die ik never nooit niet verwacht had. Ik werd overspoeld met een gevoel dat ik niet anders beschrijven kan als bijzonder en ontzettend ontroerend. Alles wat er om me heen gebeurde leek te vervagen en tranen liepen over mijn wangenx85keer op keer.

~Liefs Loes~